فصل سوّم : وصيّت به حجّ مسألهء 124 ) كسى كه حجّ بر او مستقرّ شده و خودش نمىتواند حجّ بجا آورد هرگاه آثار مرگ را در خود مشاهده كند ، بايد وصيّت كند كه از طرف او حجّ بجا بياورند . مسألهء 125 ) كسى كه حجّ بر او مستقرّ شده حتّى اگر وصيّت به حجّ هم نكند در صورتى كه پس از مرگش مالى از خود بجا گذاشته باشد بر ورثه واجب است كه حجّ نيابتى برايش بگيرند ، ولى اگر خود ميّت مالى نداشته باشد بر ورثه واجب نيست از مال خود براى او نايب بگيرند . هرچند سزاوار است ورثه مخصوصاً فرزندان ميّت در صورتى كه برايشان حرج و مشقّت نداشته باشد از باب احسان از طرف ميّت حجّ بجا بياورند . مسألهء 126 ) كسى كه از دنيا رفته و حجّت‌الاسلام بر عهدهء او بوده ، هرگاه برايش « حجّ ميقاتى » بگيرند يعنى كسى را نايب كنند تا از